Układ Słoneczny

we wszechświecie podziwiany jest przez ludzi od wielu tysięcy lat. W starożytności astronomowie obserwując niebo dostrzegli punkty wędrujące po niebie na tle gwiazd. Określono je planetami i nadano im imiona rzymskich bogów - Jowisz - król bogów, Mars - bóg wojny, Merkury - posłaniec bogów, Wenus - bogini miłości i piękna, a Saturn - ojciec Jowisza.

W starożytności określano siedem planet: Merkurego, Wenus, Marsa, Jowisza, Saturna, a także Słońce i Księżyc. Następnie z rozpowszechnieniem poglądu heliocentrycznego, wykluczono z tego zbioru Księżyc i Słońce, a dodano Ziemię.

Uran siódma planeta został odkryty w 1781 r. Kolejną, ósmą planetę układu słonecznego odkryto w 1846 i był to Neptun. W roku 1930 za Neptunem odkryto Plutona. Po początkowych obserwacjach stwierdzono że jest on większy od ziemi i uznano go za kolejną planetę, dopiero dalsze badania ujawniły że jest on tak naprawdę mniejszy niż Słońce zakładano to początkowo. Po dalszych badaniach nieba zaczęto odkrywać podobne obiekty do Plutona. Dopiero po odkryciu Eris w 2005 roku - obiektu większego od Plutona, astronomowie musieli zmienić klasyfikację planet. Stworzona w 2006 roku definicja przesunęła Plutona z grupy planet do planet karłowatych.

Tworzenie się i ewolucja Układu Słonecznego zaczęła się 4,6 miliarda lat temu. W skutek grawitacyjnego zapadnięcia się części niestabilnego obłoku molekularnego rozpoczął się proces formowania Słońca i innych gwiazd. Nasz układ podlega nieustannym i chaotycznym zmianom. Nie będzie wiecznie w obecnej postaci.

                                         <Wruć [ 1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  12  13  14  15 ] Następna>